Wie is Anke?

  

Familie

Op 16 april 1975 ben ik in Maarsbergen geboren. Op dat moment had ik al zes broers en een zus. Later heb ik er nog twee broers en een zus bij gekregen.

Mijn vader

 

Mijn vader was eigenaar van een metaalconstructiebedrijf; het pand bevond zich 100 meter van ons huis. Er liepen daarom regelmatig kleine ‘Vlastuintjes’ in hun overall door het bedrijf. Heel sluipenderwijs hebben we daar veel geleerd: heftruck-rijden, zagen, boren en lassen. Soms ging dat wel met ongelukjes gepaard: ik heb mijn hand wel eens verbrand aan een pas gelaste buis.
Omdat mijn vader in Maarsbergen geen uitbreidingsmogelijkheden had, is het bedrijf in 1981 verhuisd naar Kesteren. In 1984 zijn wij als gezin in Rhenen gaan wonen, zodat we dichter bij het bedrijf woonden. Voor ons was het jammer dat de fysieke afstand tot het bedrijf groter was dan voorheen. De betrokkenheid werd niet minder, maar wel anders.

Mijn moeder

 

Voor mijn moeder zijn deze jaren heel druk geweest. Ze droeg zorg voor haar man, haar elf kinderen en ook wilde ze meeleven met het bedrijf. Toen vond ik heel normaal dat mijn moeder iedere dag weer het eten verzorgde, onze kleding waste, op verjaardagsvisite ging, kraambezoeken aflegde bij personeelsleden, in de gemeente op ziekenbezoek ging en ook nog tijd had om een trui te breien en een boek te lezen.

Opleiding

Na het afronden van de basisschool, ben ik naar het Van Lodensteincollege in Amersfoort gegaan. In 1994 behaalde ik daar mijn VWO-diploma. Omdat lezen toen mijn grote hobby was, ben ik in Utrecht Nederlandse Taal- en Letterkunde gaan studeren. In 1999 rondde ik deze studie af met een scriptie over de romanschrijver en essayist Cornelis Rijnsdorp.

Vragen

Intussen gebeurde er in mijn persoonlijk leven erg veel. Kerkelijk behoorde ons gezin tot de Oud Gereformeerde Gemeenten in Nederland. In mijn puberteit stond ik zeer kritisch tegenover dit kerkgenootschap met de bijbehorende gewoontes, maar daar bleef het niet bij. Als student begon ik ook te twijfelen aan de grote pilaren van het christendom, zoals de onfeilbaarheid van de Bijbel. De boeken die ik las, leverden geen antwoorden op, maar brachten juist meer vragen en twijfels bij mij naar boven. Totdat God ingreep…

Overlijden vader

In januari 1997 stierf mijn vader plotseling. Een hartstilstand leidde ertoe dat mijn vader niet uit zijn slaap ontwaakte, maar tijdens zijn slaap overleed. Dit was een grote schok en een groot verlies voor mijn moeder, de rest van de familie en ook voor het bedrijf. Toch geloof ik dat dit verlies een middel is geweest om enkele jaren later winst op te leveren. Ik wist immers dat mijn vader een gelovige man was. Hij hield van de Heere Jezus en wist dat hij met God verzoend was. Dat straalde hij uit in zijn hele doen en laten, maar het bleek vooral uit de innige gebeden die hij aan tafel uitsprak.
Na zijn sterven realiseerde ik me dat mijn vader nu voor altijd gelukkig bij de Heere Jezus zou zijn. De fundamentele twijfels en vragen verdwenen niet, maar ik werd er wel bij bepaald dat er maar één ding in het leven is wat er echt toe doet en dat is: verzoening met God. Om het leven aan te kunnen en om na ons sterven gered te zijn, hebben we de grote Redder nodig: de Heere Jezus. Mijn vader kende Hem en ik wist dat ik Hem niet kende.
God heeft dit sterven willen gebruiken om mij weer terug te brengen bij de vragen die er echt toe doen. Ik was de intellectuele weg opgegaan en op die manier wilde ik mijn vragen beantwoorden, maar dat zou uiteindelijk niets opleveren.

Verblijf in buitenland

Het heeft nog tot 1999 geduurd, voordat de Heere mijn verzet helemaal verbrak. Hij heeft mijn verblijf van een half jaar in Israël hiervoor willen gebruiken. Door Woord en Geest gewerkt ging ik inzien dat de Heere ons de Wet niet heeft gegeven om ons te pijnigen en te kwellen, maar om ons te helpen. Ik herinner me nog wat een grote verrassing deze ontdekking voor mij was. Mijn godsbeeld veranderde compleet, omdat ik nu niet met ergernis en kritiek de Bijbel las en naar preken luisterde, maar met open oren en ogen. In het verleden hoorde ik deze boodschap ook, maar ik wilde me er niets van aantrekken. Voorheen zag ik ook dat het geloof in het werk van de Heere Jezus voor overgave zorgt in het leven van mensen, maar ik wilde mezelf niet overgeven. Mijn verstand moest immers alle vragen oplossen. Gelukkig heeft de Heere mij laten zien dat mijn verstand zeer beperkt is en ook is beïnvloed door de zonde, dus met mijn vertrouwen in het intellect kwam ik beschaamd uit. Er bleef nog maar één weg over: me overgeven aan de Heere en Hem de leiding laten nemen in mijn leven. Dat is toen gebeurd. Sinds die tijd ben ik echt gelukkig, omdat ik het eigendom ben van mijn getrouwe Zaligmaker Jezus Christus.

Werk en studie

In februari 2000 kwam ik weer terug in Nederland en in april van dat jaar verhuisden wij naar een kleiner huis in Rhenen. In die zomer begon ik aan mijn eerste baan bij de Christelijke bibliotheek voor blinden en slechtzienden. Het was fijn om mee te werken aan ‘gesproken boeken’ voor mensen die een boek niet op de gangbare manier kunnen lezen, toch wilde ik graag werk waarin ik meer contact met mensen zou hebben en daarnaast wilde ik weer gaan studeren. Daarom ben ik in september 2001 als docent Nederlands gaan werken op het Van Lodensteincollege in Kesteren en ik ben tegelijkertijd begonnen aan de deeltijdopleiding Godsdients-Pastoraal Werk van de Christelijke Hogeschool in Ede. Het werken met leerlingen heb ik met heel veel genoegen mogen doen; het gaf me meer vreugde dan ik me ooit heb kunnen voorstellen.
In de zomer van 2005 heb ik de opleiding GPW afgerond. Tijdens deze studie was het verlangen geboren om in het buitenland het evangelie te verkondigen.

Zending in Rusland?

De Heere zorgde ervoor dat de kennismaking met de Russische cultuur en Russen in Israël in mijn herinnering kwam. De nood die men mij in 1999 en 2000 voorschilderde stond mij weer helder voor de geest. Men vertelde over de vele echtscheidingen (twee maal zoveel als in Nederland), over het grote aantal alcoholisten, over de toename van het aantal Aids-slachtoffers, over het bijgeloof van veel mensen die tot de Russisch-orthodoxe Kerk behoren en over nog veel meer problemen en zorgen van de mensen in dat grote land met die ingrijpende historie. Kortom, ik geloof dat de Heere mij naar Rusland zendt om daar te dienen in Zijn Koninkrijk. Daarom ben ik heel blij en dankbaar dat Operatie Mobilisatie mij de gelegenheid geeft om het team in Novosibirsk te helpen.