OM heeft als gewoonte om iedere zomer haar teamleden op pad te sturen om in omliggende steden kinderkampen te organiseren en zo te evangeliseren. Meestal komen er mensen uit het buitenland om ons hierin te helpen. Dit jaar kwamen er zes mensen uit Australiё, Groot-Brittaniё en Amerika naar Novosibirsk. De oudste was een Engelse dominee van 69 jaar…
De hele groep heeft zich gesplitst in 2-en: het ene team ging naar Bagan en het andere team ging naar Kargat, een kleine stad 3 uur rijden hiervandaan. Als teamleider (en als boekhouder) mocht ik dit fijne team van acht mensen leiden. We hebben een schitterende tijd gehad en ik zal u uitleggen waarom.
 

Een groot deel van Kargat bestaat uit moeras, vandaar dat er heel veel muggen zijn. Vooral ’s avonds eten die je levend op. Erg vervelend als je ’s avonds op straat met iemand in gesprek bent…
Er is geen stromend water in huis, dus ook geen toilet en douche. De toilet is buiten: een donker hokje met een gat in de houten vloer. Onze gastvrouw maakte iedere dag de banja warm, zodat we ons konden wassen. In de banja staan enkele grote ketels met heet en koud water. Met zijn tweeën kun je je hier wassen. Iedere dag hebben we met groot genoegen hiervan gebruik gemaakt.
Onze gastheer had een baan bij het leger, maar hij was ook een beetje boer; men had varkens, een koe, een kalf, ganzen, kippen, honden en katten. Eén van de varkens werd geslacht toen wij er waren. Het vlees werd weggewerkt vanaf dezelfde tafel als waar wij afwasten. Dat de ruimte goed werd schoongemaakt, kan ik niet zeggen…
Als team hebben we natuurlijk gegeten en gedronken wat werd opgediend; het was namelijk allemaal erg lekker. Toch hadden veel teamleden last van de boerenmelk; men kreeg maagproblemen. Het teamlid uit Australië moest zelfs naar het ziekenhuis om haar maag te laten schoonmaken. Gelukkig voelde ze zich hierna een stuk beter en ging haar hoge temperatuur omlaag. Als teamleider en vertaler moest ik mee, dus ik heb nu een Russisch ziekenhuis van binnen gezien…
In het huis waren twee slaapkamers; daar sliepen we met 6 meiden. De dominee van 69 sliep in de woonkamer op de bank. Twee mensen sliepen op de grond en de rest van de familie sliep bij oma. Het gebeurde enkele keren dat ik thuis kwam en dat er mensen in ‘mijn’ bed lagen. De meeste Russen zijn heel collectivistisch ingesteld, dat betekent dat men gewend is om van alles met elkaar te delen. Een fles water drinkt men samen leeg en een bed wordt dus niet door één persoon gebruikt. Tjsa, dat is een hele oefening voor mij…
Veel moeilijker is het om te zien dat er in Kargat zoveel alcoholisten zijn. Heel veel mannen zijn iedere dag dronken. Verschillende keren kwamen er aangeschoten mannen naar ons toe om met ons te praten. Gelukkig was er in ons team een man: de bewogen dominee uit Engeland. Iedere keer ging John heel geduldig met deze mannen in gesprek en hij sprak met hen over het ene nodige.
Erg schrijnend om te zien dat veel families niet als familie functioneren; de kinderen hebben absoluut geen respect voor hun vader, de moeder werkt hard om het hoofd boven water te houden en de vader voelt zich hierdoor nog nuttelozer en grijpt weer naar de fles. Het is een vicieuze cirkel die zo al jarenlang in stand blijft.
 

Het werk
De eerste vier dagen van ons verblijf aldaar hebben we op uitnodiging van de plaatstelijke gemeente kinderwerk gedaan. De drie buitenlanders uit ons team vertelden een bijbelverhaal in het Engels; ook gaven zij een presentatie over hun vaderland. Daarna werd er in kleine groepjes nagepraat over het bijbelverhaal en de nieuwe Engelse woorden werden besproken. Waarom werd dit alles in het Engels gedaan? Omdat de plaatstelijke overheid ons geen toestemming had gegeven om evangelisatiewerk te doen. We mochten wel een Engelstalige ontmoetingen organiseren. Dat hebben we gedaan, maar intussen hebben we natuurlijk wel geëvangeliseeerd. Zo is de overheid tevreden en wij ook!
In ons team waren ook twee vertaalsters; zij vertaalden alles vanuit het Engels naar het Russisch en andersom. Omdat er drie buitenlanders waren en slechts twee vertalers, moest ik ook vaak vertalen. Dat was dus een heel goede oefening. Vertalen vanuit het Russisch naar het Engels ging wel, maar vanuit het Engels naar het Russisch was voor mij heel moeilijk. Gelukkig hadden Oksana en Lena daar minder moeite mee. Op die manier konden we elkaar goed helpen.
We hebben met de kinderen ook geknutseld en buiten gespeeld. Iedere dag kwamen er meer kinderen naar ons toe. Na vier dagen hadden we een groep van 27 kinderen om ons heen verzameld. Het was mooi om te zien hoe de kinderen weer anderen uitnodigden om te komen. In zo’n stadje verspreidt het nieuws over de aanwezigheid van buitenlanders zich heel snel!

Het hoogtepunt van deze dagen was voor mij het moment dat Egor, een jongen van ongeveer 10 jaar, op de vierde dag een Bijbel in handen kreeg en druk ging bladeren om de gegeven bijbelteksten op te zoeken. Hij was zo blij als een kind kan zijn met een kostbare schat! Voor het eerst van zijn leven had hij een Bijbel in handen. Ik hoop van harte dat Egor blijft bladeren en lezen in dit waardevolle boek. Hopelijk vindt Egor ook de weg naar de kerk, zodat mensen uit de gemeente hem kunnen helpen.

Na vier dagen kinderwerk was het de bedoeling om tienerwerk te doen. We wilden namelijk een zo groot mogelijke groep mensen bereiken. ’s Avonds gingen we de straat op om tieners en jongeren uit te nodigen. Ze gaven aan: ‘Ja, we komen.’ Maar de volgende dag kwam er niemand opdagen. De ouderling uit de plaatselijke gemeente gaf aan dat veel jongeren rond 11.00 uur ’s morgens nog dronken zijn van de avond ervoor, dus kunnen ze niet komen… We gingen daarom iedere avond de straat op om hen uit te nodigen en ook om te evangeliseren. Op dat tijdstip konden we hen namelijk wel bereiken. We hebben heel goede gesprekken gevoerd en ook veel literatuur uitgedeeld. Enkele dagen geleden hebben we zelfs vanuit Novosibirsk enkele Bijbels naar hen opgestuurd. Men vroeg hier namelijk naar.
 

We hopen van harte dat de kinderen en de jongeren met wie we in gesprek zijn geweest, naar de kerk zullen gaan. De plaatselijke gemeente komt samen in een schuur en men zingt zonder begeleiding. De gemeente is klein; in totaal komen er zo’n 15 tot 20 mensen in de kerk. De leiding van de gemeente heeft aangegeven dat ze hun best zullen doen om contact met de kinderen te houden en hen in de gemeente op te vangen. Zo kan de Heere verder werken in het hart en leven van deze jonge mensen.