Anke van Vlastuin naar Rusland

Nieuwsbrief november 2008

anke — Wed, 05 Nov 2008 12:37:50 +0000

Nieuwsbrief november 2008

Tomsk: stad met historie

anke — Tue, 07 Oct 2008 05:25:10 +0000

De meeste steden in Siberië zijn niet ouder dan 150 jaar; Novosibirsk bijvoorbeeld vierde deze zomer zijn 115^e ‘geboortedag’. De stad Tomsk is een uitzondering op deze regel; deze stad is ruim 400 jaar oud.
Een vrouw uit de gemeente, Natalya Nikolaevna, nodigde me vorige week uit om voor twee dagen deze historische stad te bezoeken. Vol enthousiasme ben ik ingegaan op haar uitnodiging, want ik had al veel over deze stad gehoord en ik had nog nooit de mogelijkheid gehad om daarheen te gaan.
We hebben onze afspraken afgezegd en vertrokken ’s morgens vroeg met de bus en na een rit van vijf uur over de Siberische taiga kwamen we aan. Het weer was fantastisch en de bomen leken wel gouden bladeren te hebben (zie foto’s).
Vladimir Sergeevits en Loedmila Andreevna, een ouder echtpaar en bekenden van Natalya, hebben ons met de auto de mooiste plekjes van de stad laten zien. Het mooie van deze stad is dat er veel oude huizen bewaard zijn gebleven. Deze huizen zijn van hout en hebben schitterend versierde voorgevels.
Voor de revolutie in 1917 stonden er meer dan veertig kerken in Tomsk. Ten tijde van de Sovjetonderdrukking zijn de meeste kerken verwoest en veel orthodoxe priesters omgebracht. Sinds de val van het Sovjetregime zijn er weer veel kerkgebouwen herbouwd en er staan nu schitterende kerken in deze stad.
Men herdenkt dit jaar dat 150 jaar geleden de theologische universiteit in Tomsk werd opgericht. Ter gelegenheid hiervan werden de relikwieën van het lichaam van de apostel Andreas vanuit Odessa naar Tomsk gebracht. Ik heb gezien dat honderden mensen naar een kerkgebouw kwamen om het kistje, met daarin overblijfselen van het lichaam van deze apostel, te kussen en te aanbidden. Op zo’n moment zie ik grote verschillen tussen de Russisch Orthodoxe traditie en de Reformatorische. Ik vraag me namelijk heel rationeel af of deze restjes echt zijn en daarnaast vind ik het heel erg als men overblijfselen van mensen aanbidt. Orthodoxe gelovigen zijn niet zo rationeel; voor hen is vooral de ervaring van het geestelijke heel belangrijk.
Deze stad staat enerzijds bekend om de zware onderdrukking die heeft plaatsgevonden, anderzijds is men ontzettend trots op het grote aantal universiteiten. Het echtpaar dat ons rondleidde, probeerde ons keer op keer duidelijk te maken dat Tomsk toch echt belangrijker is dan Novosibirsk. Novosibirsk is wel groter en er zijn meer universiteiten en instituten, vooral in Akademgorodok, maar Tomsk is ouder en het intellectueel niveau is over het algemeen hoger. Een voorbeeld daarvan is de aanwezigheid van verschillende standbeelden van Sovjetschrijvers, zoals Poeshkin en Tsjechov (zie foto).
Gedurende deze twee dagen hebben we heel veel gezien en erg genoten. Het zou mooi zijn als ik ooit nog een keer de mogelijkheid zou hebben om naar deze stad te gaan. Er is namelijk een museum over de periode van de Sovjetonderdrukking. Graag zou ik meer over deze periode te weten komen en daarnaast lijkt het me heel boeiend om te zien hoe Sovjetmensen zelf deze periode beschrijven. Het is mijn ervaring dat mensen in gesprekken daarover niet veel loslaten. Ik heb nog een andere reden om weer naar Tomsk te gaan: de ‘Tomskse’ pannenkoeken zijn wereldberoemd en ontzettend lekker (zie foto)!

Nieuwsbrief augustus 2008

anke — Tue, 26 Aug 2008 10:27:40 +0000

Nieuwsbrief augustus 2008

Kamp Kargat zomer 2008

anke — Sat, 19 Jul 2008 12:09:45 +0000

OM h eeft als gewoonte om iedere zomer haar teamleden op pad te sturen om in omliggende steden kinderkampen te organiseren en zo te evangeliseren. Meestal komen er mensen uit het buitenland om ons hierin te helpen. Dit jaar kwamen er zes mensen uit Australiё, Groot-Brittaniё en Amerika naar Novosibirsk. De oudste was een Engelse dominee van 69 jaar…
De hele groep heeft zich gesplitst in 2-en: het ene team ging naar Bagan en het andere team ging naar Kargat, een kleine stad 3 uur rijden hiervandaan. Als teamleider (en als boekhouder) mocht ik dit fijne team van acht mensen leiden. We hebben een schitterende tijd gehad en ik zal u uitleggen waarom.

Kargat
Kargat ligt aan de Trans-Siberische spoorlijn en het heeft een boter- en vleesfabriek. Het is een klein stadje van 8.000 inwoners. In het verleden woonden er wel 17.000, maar de jongeren trekken allemaal naar de grote stad. De levensomstandigheden in Kargat zijn namelijk niet heel prettig. Er zijn bijvoorbeeld maar enkele geasfalteerde straten; de andere wegen zijn zandwegen. Als het heeft geregend, bestaan de wegen vooral uit donkere modder. In veel huizen heeft men geen stromend water. Op het erf buiten is een put en dat water gebruikt men om te koken en te wassen. Wil men schoon drinkwater, dan moet men een stukje lopen om een put te vinden die schoon water heeft. Deze put deelt men met de buurt. Dit water wordt met een melkbus opgehaald.

Een groot deel van Kargat bestaat uit moeras, vandaar dat er heel veel muggen zijn. Vooral ’s avonds eten die je levend op. Erg vervelend als je ’s avonds op straat met iemand in gesprek bent…
Er is geen stromend water in huis, dus ook geen toilet en douche. De toilet is buiten: een donker hokje met een gat in de houten vloer. Onze gastvrouw maakte iedere dag de banja warm, zodat we ons konden wassen. In de banja staan enkele grote ketels met heet en koud water. Met zijn tweeën kun je je hier wassen. Iedere dag hebben we met groot genoegen hiervan gebruik gemaakt.
Onze gastheer had een baan bij het leger, maar hij was ook een beetje boer; men had varkens, een koe, een kalf, ganzen, kippen, honden en katten. Eén van de varkens werd geslacht toen wij er waren. Het vlees werd weggewerkt vanaf dezelfde tafel als waar wij afwasten. Dat de ruimte goed werd schoongemaakt, kan ik niet zeggen…
Als team hebben we natuurlijk gegeten en gedronken wat werd opgediend; het was namelijk allemaal erg lekker. Toch hadden veel teamleden last van de boerenmelk; men kreeg maagproblemen. Het teamlid uit Australië moest zelfs naar het ziekenhuis om haar maag te laten schoonmaken. Gelukkig voelde ze zich hierna een stuk beter en ging haar hoge temperatuur omlaag. Als teamleider en vertaler moest ik mee, dus ik heb nu een Russisch ziekenhuis van binnen gezien…
In het huis waren twee slaapkamers; daar sliepen we met 6 meiden. De dominee van 69 sliep in de woonkamer op de bank. Twee mensen sliepen op de grond en de rest van de familie sliep bij oma. Het gebeurde enkele keren dat ik thuis kwam en dat er mensen in ‘mijn’ bed lagen. De meeste Russen zijn heel collectivistisch ingesteld, dat betekent dat men gewend is om van alles met elkaar te delen. Een fles water drinkt men samen leeg en een bed wordt dus niet door één persoon gebruikt. Tjsa, dat is een hele oefening voor mij…
Veel moeilijker is het om te zien dat er in Kargat zoveel alcoholisten zijn. Heel veel mannen zijn iedere dag dronken. Verschillende keren kwamen er aangeschoten mannen naar ons toe om met ons te praten. Gelukkig was er in ons team een man: de bewogen dominee uit Engeland. Iedere keer ging John heel geduldig met deze mannen in gesprek en hij sprak met hen over het ene nodige.
Erg schrijnend om te zien dat veel families niet als familie functioneren; de kinderen hebben absoluut geen respect voor hun vader, de moeder werkt hard om het hoofd boven water te houden en de vader voelt zich hierdoor nog nuttelozer en grijpt weer naar de fles. Het is een vicieuze cirkel die zo al jarenlang in stand blijft.

Het werk
De eerste vier dagen van ons verblijf aldaar hebben we op uitnodiging van de plaatstelijke gemeente kinderwerk gedaan. De drie buitenlanders uit ons team vertelden een bijbelverhaal in het Engels; ook gaven zij een presentatie over hun vaderland. Daarna werd er in kleine groepjes nagepraat over het bijbelverhaal en de nieuwe Engelse woorden werden besproken. Waarom werd dit alles in het Engels gedaan? Omdat de plaatstelijke overheid ons geen toestemming had gegeven om evangelisatiewerk te doen. We mochten wel een Engelstalige ontmoetingen organiseren. Dat hebben we gedaan, maar intussen hebben we natuurlijk wel geëvangeliseeerd. Zo is de overheid tevreden en wij ook!
In ons team waren ook twee vertaalsters; zij vertaalden alles vanuit het Engels naar het Russisch en andersom. Omdat er drie buitenlanders waren en slechts twee vertalers, moest ik ook vaak vertalen. Dat was dus een heel goede oefening. Vertalen vanuit het Russisch naar het Engels ging wel, maar vanuit het Engels naar het Russisch was voor mij heel moeilijk. Gelukkig hadden Oksana en Lena daar minder moeite mee. Op die manier konden we elkaar goed helpen.
We hebben met de kinderen ook geknutseld en buiten gespeeld. Iedere dag kwamen er meer kinderen naar ons toe. Na vier dagen hadden we een groep van 27 kinderen om ons heen verzameld. Het was mooi om te zien hoe de kinderen weer anderen uitnodigden om te komen. In zo’n stadje verspreidt het nieuws over de aanwezigheid van buitenlanders zich heel snel!

Het hoogtepunt van deze dagen was voor mij het moment dat Egor, een jongen van ongeveer 10 jaar, op de vierde dag een Bijbel in handen kreeg en druk ging bladeren om de gegeven bijbelteksten op te zoeken. Hij was zo blij als een kind kan zijn met een kostbare schat! Voor het eerst van zijn leven had hij een Bijbel in handen. Ik hoop van harte dat Egor blijft bladeren en lezen in dit waardevolle boek. Hopelijk vindt Egor ook de weg naar de kerk, zodat mensen uit de gemeente hem kunnen helpen.

Na vier dagen kinderwerk was het de bedoeling om tienerwerk te doen. We wilden namelijk een zo groot mogelijke groep mensen bereiken. ’s Avonds gingen we de straat op om tieners en jongeren uit te nodigen. Ze gaven aan: ‘Ja, we komen.’ Maar de volgende dag kwam er niemand opdagen. De ouderling uit de plaatselijke gemeente gaf aan dat veel jongeren rond 11.00 uur ’s morgens nog dronken zijn van de avond ervoor, dus kunnen ze niet komen… We gingen daarom iedere avond de straat op om hen uit te nodigen en ook om te evangeliseren. Op dat tijdstip konden we hen namelijk wel bereiken. We hebben heel goede gesprekken gevoerd en ook veel literatuur uitgedeeld. Enkele dagen geleden hebben we zelfs vanuit Novosibirsk enkele Bijbels naar hen opgestuurd. Men vroeg hier namelijk naar.

We hopen van harte dat de kinderen en de jongeren met wie we in gesprek zijn geweest, naar de kerk zullen gaan. De plaatselijke gemeente komt samen in een schuur en men zingt zonder begeleiding. De gemeente is klein; in totaal komen er zo’n 15 tot 20 mensen in de kerk. De leiding van de gemeente heeft aangegeven dat ze hun best zullen doen om contact met de kinderen te houden en hen in de gemeente op te vangen. Zo kan de Heere verder werken in het hart en leven van deze jonge mensen.

Nieuwsbrief juni 2008

anke — Tue, 17 Jun 2008 04:24:08 +0000

Nieuwsbrief juni 2008

Nieuwsbrief april 2008

anke — Thu, 24 Apr 2008 15:04:54 +0000

Nieuwsbrief april 2008

Verjaardag

anke — Wed, 16 Apr 2008 12:53:35 +0000

Beste vrienden,

Vandaag is het Ankes verjaardag, ze wordt 33 jaar. Wie feliciteert haar?
Je kunt Anke feliciteren door haar een mail te sturen (naar anke@heinosoft.nl), te bellen of door hieronder een bericht achter te laten.

Groet,
Hein van Vlastuin

Presidentsverkiezingen 2 maart 2008

anke — Sat, 08 Mar 2008 07:48:48 +0000

De uitslag van de verkiezingen is bekend: Medvedev zal de nieuwe president van de Russische Federatie worden. Niet dat dat heel verrassend nieuws is; we wisten namelijk al maanden dat Poetin Medvedev als zijn opvolger had aangewezen en dat daarmee een heel apparaat in werking werd gezet om te zorgen dat Poetins wil ook werkelijkheid zou worden. En dat apparaat werkt gesmeerd… Ik zal enkele voorbeelden hiervan geven.

Medvedev heeft niet meegedaan aan tv-debatten, toch zagen we in de nieuwsuitzendingen alleen zijn gezicht op tv. De zenders worden namelijk vrijwel allemaal gedirigeerd door het Kremlin. Er werd dus geen nieuws verspreid wat negatief of kritisch ten opzichte van Medvedev was. Ik ontmoette enkele mensen die op Medvedev stemde, omdat ze alleen hem kenden. Ja, dat is nogal logisch; de andere kregen geen kans om hun geluid te laten horen!
De lokale overheden kregen van hogerhand de opdracht om ervoor te zorgen dat er zoveel mogelijk mensen zouden gaan stemmen, om op die manier het opkomstpercentage op te krikken wat weer ten goede zou komen aan de betrouwbaarheid van de verkiezingen. Hiermee had het Kremlin dan een goed argument in handen om naar Europa toe duidelijk te maken dat de verkiezingen heel eerlijk en vooral heel democratisch waren verlopen. ‘Het college’ van Novosibirsk had een listig plan bedacht: de vrijdag voor de verkiezingen viel er bij iedereen een prijsvraag in de bus. De burgers moesten drie simpele vragen over de geschiedenis van Novosibirsk beantwoorden. Heel eenvoudige vragen; zelfs ik wist de antwoorden… Op de dag van de verkiezingen kon de prijsvraag worden ingeleverd. Waar? Heel ‘toevallig’ moesten burgers uit onze wijk de kaart met antwoorden inleveren op hetzelfde adres als waar het stembureau was gevestigd. En als je kans wilde maken op een prijs (een koelkast, een auto of iets dergelijks) moest je wel je paspoort meenemen… Kortom, men deed er dus alles aan om zoveel mogelijk mensen naar het stembureau te krijgen en om hen daar te laten stemmen.

Voor de andere partijen was het natuurlijk heel frustrerend om dit allemaal aan te zien. Iets van die frustratie proefde ik uit de verkiezingskrant van de Communistische Partij van Zjoeganov. Deze partij gaf vlak voor de verkiezingen een krant van 4 kantjes uit. Vanzelfsprekend waren enkele artikelen gewijd aan het programma van de CP, maar het viel me op dat er veel aandacht werd besteed aan Medvedev, Poetin en hun politiek. Men uitte vooral kritiek op deze mannen, terwijl een verkiezingskrant er toch voor bedoeld is om de eigen politieke koers uit te leggen en aan te prijzen. Ik vond het, eerlijk gezegd, nogal sneu.
U kunt zich voorstellen dat het voor de burgers heel moeilijk was om een keus te maken. Vrijwel iedereen had door dat Poetin en de zijnen een vies spelletje speelden, maar hoe daarop te reageren? Ik ontmoette een student die op Zjoeganov stemde. Niet omdat ze sympathiseerde met zijn ideeën, maar omdat ze een stem tegen Medvedev wilde uitbrengen.
Een gepensioneerde vrouw stemde op Medvedev, omdat onder Poetins leiding de economie een positieve ontwikkeling doormaakt en onder leiding van Medvedev zal deze koers worden voortgezet. Het is voor deze vrouw moeilijk om de financiële eindjes aan elkaar te knopen, maar ze heeft hoop dat het met behulp van Medvedev goed komt met Rusland. Als een andere kandidaat president zou worden, zou ze ook haar hoop verliezen. Vandaar haar stem op Medvedev.
Zoals ik zei stemde diverse mensen op Medvedev, omdat ze de andere kandidaten niet kenden. In Akademgorodok was er echter een groot deel van de stemgerechtigden dat geen gebruik heeft gemaakt van het recht om te stemmen. Ik zag op één van de internetforums dat 50% van een groep ondervraagden niet is wezen stemmen. Dat is echt schrikbarend veel! Enkele gaven aan dat ze zich gevangen voelen, men weet echt niet wat te doen. Sommige zijn boos op het hele systeem, andere reageren heel gelaten.
Een klein deel van de stemgerechtigden is naar het stemhokje gegaan om daar het stembiljet ongeldig te maken. Dat is natuurlijk ook een uitkomst, want blanco stemmen is hier immers niet mogelijk. Het biljet ongeldig maken is een betere oplossing dan thuisblijven, want wat gebeurt er met de lege biljetten? Opvallend was dat tegen sluitingstijd van de stembureaus het opkomstpercentage met sprongen omhoog ging. Dit is vreemd en niet te vertrouwen. Hoezo? Waarschijnlijk hebben leden van het stembureaus de lege biljetten zelf ingevuld… Op deze manier ging dus het opkomstpercentage omhoog en zo zal Medvedev waarschijnlijk nog meer stemmen hebben gekregen.
Enkele dagen na de verkiezingen praatte men nog veel over de verkiezingen, maar al spoedig ging men over tot de orde van de dag. Het heeft ook inderdaad allemaal weinig zin. Het is veel interessanter om vooruit te kijken naar feestdagen die voor de deur staan. Op de dag dat ik dit schrijf, is het namelijk ‘Internationale Vrouwendag’: een heel belangrijke feestdag in Rusland. De mannen verwennen en bedanken de vrouwen door het geven van chocola en bloemen. Dit weekend maakt men zich geen zorgen over wat er gebeurt in het Kremlin; men viert feest!

Nieuwsbrief februari 2008

anke — Tue, 26 Feb 2008 17:07:17 +0000

Nieuwsbrief februari 2008

Orthodoxe feesten in Rusland

anke — Tue, 12 Feb 2008 15:39:47 +0000

Omdat Rusland vanouds een Russisch-orthodox land is, kent men hier enkele kerkelijke feesten die wij, in onze protestantse traditie, niet kennen. Het kan ook voorkomen dat een kerkelijk feest op een andere datum wordt gevierd dan in Europa, omdat de orthodoxe kerk een andere kalender gebruikt dan die men in het dagelijks leven gebruikt. Dat zien wij bijvoorbeeld bij het Kerstfeest. Het officiёle Kerstfeest viert men hier op 7 januari. De laatste jaren is er een ontwikkeling om het Kerstfeest ook op 25 december te vieren, omdat dit wereldwijd te gewoonte is en omdat dit feest wereldwijd veel aandacht krijgt.
Twaalf dagen na Kerst werd er in onze gemeente een dienst belegd; we herdachten op 19 januari de doop van de Heere Jezus. Het herdenken van de doop van de Heere Jezus is dus ook een officiële, kerkelijke feestdag. Ook al maken wij geen deel uit van de Russisch Orthodoxe Kerk, toch vindt de gemeente het waardevol om stil te staan bij belangrijke gebeurtenissen uit het leven van de Heere Jezus. Waarom zullen we dan geen extra dienst beleggen…?
Half februari viert men het feest van de ‘ontmoeting’. Men herdenkt de ontmoeting van Simeon en Anna met Jozef, Maria en Jezus in de tempel. Ik vind het vreemd dat dit feest na ‘de doop van de Heere Jezus’ wordt gevierd. Chronologisch gezien zouden we eerst ‘Ontmoeting’ en daarna ‘de doop’ vieren. Ik heb nog niet kunnen achterhalen wat de reden hiervoor is.
Bij dit feest kijken we niet alleen terug naar die bepaalde ontmoeting in de tempel, maar het is de bedoeling dat we een toepassing naar ons eigen leven maken. Wanneer hebben wij voor het laatst de Heere ‘ontmoet’? Met andere woorden: hoe is uw relatie met de Heere?
Natuurlijk kent men in Rusland ook het Paasfeest, Hemelvaart en Pinksteren. In de zomer herdenkt men de verheerlijking van de Heere Jezus op de Berg der Verheerlijking. De gemeente waarvan ik deel uitmaak, heeft ook als naam ‘Verheerlijking’; een verwijzing naar die gebeurtenis.
Eind september vierden we het ‘Oogstfeest’; ik denk dat dat goed te vergelijken is met de Dankdag in onze traditie. Het verschil is dat we letterlijk eten en drinken meebrachten naar de kerk en de Heere daarvoor dankten. Aan het eind van de dienst hebben we met elkaar genoten van het heerlijke brood en de vruchten (zie foto’s). In Rusland wordt deze dankdag meer als een feestdag doorgebracht dan in Nederland.
Dit is een overzicht van de kerkelijke feestdagen die door Russisch-orthodoxen en door Baptisten worden gevierd. De Orthodoxen kennen nog veel meer feestdagen, vooral om diverse heiligen te herdenken. 25 januari was het bijvoorbeeld Tatjana-dag; men dacht terug aan martelares Tatjana die eeuwen geleden vanwege haar geloof werd omgebracht. Op deze dag worden alle Tatjana’s in Rusland in het zonnetje gezet en gefeliciteerd met deze speciale naamdag.
Alle Tatjana’s vinden zo’n dag natuurlijk best leuk, maar het is intriest dat velen echt geloven dat de heilige Tatjana leeft en dat ze een goed woordje bij God kan doen voor degene die haar daarom vragen… Wat zal het schitterend zijn als men hier in Rusland ‘gewoon’ de Bijbel gaat lezen en erachter komt dat alleen de Heere Jezus onze Advocaat is! Bid alstublieft voor een opwekking in het Orthodoxe Rusland!